Orchidee van het cabaret overtreft zichzelf

Door Ruud Meijer op Algemeen Dagblad

Bloemen ruiken niet meer sinds ze uit Aalsmeer komen, zegt Lenette van Dongen.

Ze voegt er aan toe dat meer din­gen die uit dat stadje afkomstig zijn vaak heel wat lijken, maar in wezen helemaal niks zijn. In de Lenette Vedette Show laat de caba­retière zien hoe het wel moet en overtreft daarmee niet alleen de concurrentie, maar ook zichzelf.

Lenette van Dongen gaat in haar vijfde soloprogramma hard tekeer tegen alles wat nep, opge­blazen en talentloos is in de we­reld van showbizz en televisie. „Wanneer ik tijdens.een Van den Ende-première de rode loper op wandel, gaan de fotografen een boterhammetje eten”, zegt ze gekscherend. De sterren die door de paparazzi ironisch genoeg wél worden herkend, kunnen vaak niet meer dan twee zinnetjes van een ander uit hun hoofd leren. Wie denkt dat de toon wat kindsinnerig is, heeft het mis: Van Dongen doet niets meer dan het luchtig constateren van een inder­daad wat merkwaardig feit.

De toon van de hele Lenette Ve­dette Show is wat dat betreft be­hoorlijk tongue-in-cheek. Als de media in mij geen vedette zien, moet zij gedacht hebben, dan moet ik mijzelf maar als een be­kende Nederlander met sterallures op het podium zetten. Ze komt als een zelfverklaarde vedet­te tot twee keer toe van een door Rieks Swarte bedachte trap afda­len en laat zich in overdreven po­ses fotograferen door haar geta­lenteerde begeleiders.

Speciaal voor deze gelegenheid hees Van Dongen zich in sexy kle­dij. Want, zo legt zij uit, het gaat tegenwoordig voor 70 procent om het beeld, 20 procent om de bab­bels en 10 procent om de inhoud. Wanneer zij vlak voor de pauze weer een wijde spijkerbroek en cowboylaarzen aantrekt, is al meer dan duidelijk dat die ver­houdingen bij haar wat anders lig­gen. Eerst komt de inhoud, dan de babbels en ach, zo’n ruwhouten trap en een belachelijke toneel- deur zijn toch óók mooi?

En die inhoud mag er zijn. De hilarische conférences gaan met gemak door één deur met prachti­ge, filosofische metaforen. Zoals die van het spinnetje bijvoor­beeld. Dat spinnetje dat vanuit de badkuip maar niet op dat stukje toiletpapier wil gaan zitten om veilig naar de tuin te kunnen wor­den gebracht. Een tuin waar het een web kan maken. Een web dat 's ochtends vol met dauwdruppels zal zitten zodat het spinnetje wak­ker kan worden in haar eigen ju­welen. En soms, als iemand tegen Lenette zegt ‘kom nou maar', dan is zij vaak óók dat spinnetje dat maar niet op dat papiertje wil kruipen. Het is je reinste poëzie.

En na een ontroerend verhaal over een Skippybal is er ook nog die stem die misschien wel de mooiste van Nederland is. Een stem die samen met die van haar superbegeleiders samenvloeit en culmineert in de toegift You can close your eyes van James Taylor.

Op dat moment weten wij het ze­ker: Lenette van Dongen is de orchidee van het Nederlandse ca­baret. Een orchidee die geurt naar humor, poëzie en échte emoties.