Van Dongen is van alle markten thuis

Door Wim Vervoort op Leeuwarder Courant

Het heeft bij Lenette van Dongen even ge­duurd. maar ze is artistiek op de plaats van haar bestemming aan­gekomen. Opgeleid op de ballet- academie, zelf oa'iieïjuf geweest, in een musical (‘Tsjech ov’) ge­speeld. met Peter Lussc cabaret gedaan en nu al weer aan haar vierde theatersolo in zeven jaar toe.

in ‘Een echte Van Dongen’ grijpt ze voortdurend terug naar dat balletvcrleden; het is de kap­stok, waaraan ze haar conferen­ces en liedjes hangt. En die kun­nen over van alles en nog wat gaan. zo lang het maar zaken uit het leven van alledag betreft.Het is geen wonder dat vrouwen bij Van Dongen de meerderheid van het publiek vormen, want nogal wat van haar verhaaltjes gaan over typisch vrouwelijke zaken, zoals het bezoek aan de ’behawinkel' met een irritant op­dringerige verkoopster op leef­tijd; de spiegels in de pashokjes die je er veel vreselijker uit laten zien dan je bent: het op latere leeftijd met gekruiste benen moeten hoesten vanwege moge­lijke ongewenste bijverschijnse­len. De herkenbaarheid zorgt voor dolle pret in de zaal.

ïviaar Van Dongen heeft meer in huis. Dat bewijst ze met eeh wrang verhaal over de Russische balletopleiding, ongetwijfeld geïnspireerd door een onthullende tv-documcntaire van enkele jaren geleden. En tegen het eind krijgt ze de zaal stil als ze vertelt over de laatste uren van haar blij­moedige tante Marietje.

En dan beschikt ze ook nog een stem als een klok. Die gebruikt ze weer voor een stel prachtige liedjes. Of beter gezegd lekkere popsongs die muzikaal mijlenver afstaan van het traditionele caba­reteske deuntje. Voor het eerst maakte ze daarbij geen gebruik van teksten van een Ivo de Wijs of een Jan Boerstoel, maar de kwaliteit heeft er niet onder gele­den.

Haar eerste song over de heden­daagse behoefte aan goeroes klinkt voortreffelijk en dat hoge niveau houdt ze vast tot aan de slotballade ‘Lief zijn is genoeg’. Een paar keer kiest ze voor een bestaand lied, als ‘True colors' van Cindy Lauper. Het gekste reserveert ze voor direct na de pauze. In een vrolijk samenspel met de zaal improviseert ze een liefdesliedje bij elkaar.

Van Dongen is langzamerhand van alle markten thuis. Daardoor kan ze zich allerlei zijsprongetjes veroorloven, zonder de rode bal- letdraad uit het oog te verliezen. Eigenlijk komt alles neer op je zelf zijn, eens uit de band durven springen en je vooral niet laten gek maken door allerlei mode­verschijnselen. En iedereen heeft zo af cn toe recht op ’territoriumautistisch’ gedrag, al zijn het maar die vijf minuten alleen onder de douche. Leef zoals Lenette’s tante Marie.