Genieten van zingende Lenette van Dongen

Door Hans Beider op NRC Handelsblad

Met grove kwaststreken en in primitieve kleuren be­werkt Lenette van Dongen het nog witte schildersdoek op het to­neel. Van Dongen schildert einde­lijk het doek waar ze op de kleu­terschool trots voor had willen po­seren. Een kind voor haar eigen kunstwerk in plaats van te figure­ren voor het standaardrepertoire van de schoolfotograaf.

'Een echte van Dongen’ is het vierde theaterprogramma van Le­nette van Dongen waarvan de ti­tel niet alleen refereert aan haar jeugdige schilderkunst, maar des te meer een aanduiding blijkt te zijn voor een zeer persoonlijke voorstelling. Een voorstelling waarin Van Dongen haar publiek voorhoudt: accepteer jezelf, laatje niets opleggen door anderen en leef. Of zoals Lenette van Don­gen, kijkend naar het nog natte schilderij, het zelf omschrijft; ’Het is lelijk, maar het is wel van mij Wat zeker ook van Lenette van Dongen is is haar veelzijdigheid op het toneel. In ’Een echte van Dongen’ laat zij geen van haai ta­lenten onbenut en stapt moeite­loos over van een gevoelig lied naar hilarische verhalen waarbij ook gillen, stampvoeten en bek- ketrekken aangewend worden, Niet elke anekdote is echter even sterk. £o heb ik heb jqren terug al veel leukere conferences gehoord over de gezellige Zweedse meu­bels van Ikea. Opvallend is ook dat Van Dongen haar verhalen aanzet met bijgeluiden en ma­niertjes die ’geleend’ lijken te zijn van collegae. De manier waarop Lenette van Dongen een Jellinek patiënt laat figureren in het tv- spel Lingo is wel weer bijzonder leuk. Van Dongen met dubbele tong: "Drank! D..R..A..N..K.”

Ten volle gebruik makend van haar stand up comedy ervaring bij de Comedy Train schrijft Lenette van Dongen samen met het pu­bliek een liefdeslied. De zaal roept steekwoorden en binnen no-time verwerkt Van Dongen het tot een gevoelige meezinger waarin zelfs het woord ’stoofpeertjes’ (met dank aan twee oude dames op rij een) nog is opgenomen.

Genieten wordt het pas echt als van Dongen gaat zingen. Of het nu covers betreft, onder andere een adembenemende versie van True Colors, of door Lenette zelf geschreven nummers. Stuk voor stuk blinken ze uit in helderheid, eenvoud en kracht. Op basis van humor is de voorstelling 'Een ech­te van Dongen’ geen ’topstuk’ uit de cabaretcollectie te noemen. De songs van Lenette van Dongen zijn echter zonder uitzondering 'meesterwerken’ op zich.