20 12 10

Als ik dan toch met mijn gipsen voet omhoog lig kan ik net zo goed er nog een blogje tegenaan gooien. Anders verdwijn ik weer in een nieuwe zak drop en het zoveelste spelletje freecell. Wat is het toch wonderlijk. Als ik nu niet op mijn kont de trap op en af zou moeten met de krukken tussen mijn tanden, als ik nu niet een half uur zou doen over ‘even naar het toilet’, als het omdraaien in bed nu geen grote organisatie zou vergen maar ik gewoon snel als altijd naar boven zou kunnen vliegen om mijn mobieltje dat boven afgaat nog op tijd op te nemen zou ik geen enkele behoefte hebben om de deur uit te gaan. De zon schijnt, de wereld is nog overwegend mooi wit en weer redelijk begaanbaar. Het is buiten dus prachtig, maar ik zou, als ik in mijn gewone doen zou zijn, alleen een pot thee zetten, uitstellen wat er uit te stellen is en lekker warm binnen blijven om naar mij-te-koud-buiten te kijken. Als je alles kan, doe je vaak niets.

Maar ik lig nog niet een half daggie immobiel op m’n bed naar de blauwe lucht en het zonlicht op de sneeuwdaken te staren en opeens heb ik een onbedwingbaar verlangen om opnieuw te beginnen in het leven, naar buiten te gaan, de wereld te groeten, verse groenten en fruit te kopen, het hele huis te restylen of dan op z’n minst eindelijk mijn kamer op te ruimen waar ik al weken geen zin in had.

Het is net alsof door het knappen van dat middenvoetsbeentje er een elektroshockje-therapie heeft plaatsgevonden. Vanaf de constatering ‘foute boel’ ben ik ongelooflijk opgewekt en optimistisch. De hele tijd denk ik: Oh, als ik kon zou ik nu lekker……

En op die puntjes wil ik dan hele spectaculaire, blije dingen invullen.

Is het nou gewoon een diepe ingebakken neiging van ‘de mens’ om altijd iets anders te willen dan ie kan? Hoe vaak hoor ik moeders verzuchten wat ze allemaal zouden doen als ze weer eens tijd voor zichzelf  zouden hebben. Ik heb heel veel tijd voor mezelf maar vlieg niet van de ene uitdaging naar de volgende zelfontplooiing. Is het fijner dromen en verlangen als je stiekem zeker weet dat nooit iemand kan zeggen: nou, hier zijn die kwasten en verf, ik zorg vanaf nu voor je kinderen: gaan met die kunstschildercarrièrebanaan! Niets doen is altijd veiliger dan tegenvallen.

Ik lig nu op m’n bed met een duldeloos verlangen naar een sneeuwballengevecht met de buurtkinderen. Maar zou ik, als opeens mijn pootje het weer zou doen, daadwerkelijk opstaan en de deur uitgaan? Of bleef ik, als altijd, net weer even te lang achter de laptop hangen zodat het alweer donker was.

Ik verlang naar veel leuke dingen, maar heb maar één echte wens: zo snel mogelijk weer aan het werk. Verder prutsen aan de veelbelovende try-outs. Zonder nadenken over het podium bewegen. Vrij om te doen wat nodig is om de mensen te laten lachen.

GUUUHDULD!

Lief roept dat er over een kwartier koffie is.

Dan hork ik nu alvast de trap maar af, in de hoop dat ik op tijd kom ;-)