07 11 10

Ik mocht gister een dagje op pad met de jongens van Comedytrain.

De Comedytrain bestaat twintig jaar en vierde dat eind oktober in de stadsschouwburg met een brede feestavond. En ter verhoging van het jubileumgevoel reizen er nu ook ‘oudgedienden’ mee met de Comedytrain Theatertour. Ik ben een oudgediende.

Twintig jaar geleden sloot ik me aan bij het clubje standuppers. En probeerde overeind te blijven bij optredens in vage cafés waar het nuttigen van alcohol voor het publiek vele male aantrekkelijker was dan onze grappen. Het waren spectaculaire uitjes. Ik weet niet of ik meer heb genoten van de hilarische onzin met elkaar in het busje onderweg of van de strijd tijdens de optredens. Maar uiteindelijk wilde ik meer dan die vijftien minuten per avond met vijf anderen en ben met mijn eigen shows begonnen.

Ook al staat mijn agenda behoorlijk strak door mijn try-outs, toen ze me belden voor de Comedytrain Jubileumtour heb ik meteen drie keer mijn naam op de lijst laten zetten. Drie keer ga ik weer in het busje op pad met ‘the boys’. Elke avond een andere samenstelling.

Gister was dus optreden nummer een: Eindhoven.

En het werd een topdag. Samen op pad. Samen eten.

De gesprekjes met elkaar lopend door Eindhoven op weg naar de Japanner.

Niet in mijn eentje in de kleedkamer, maar met vijf zeer aantrekkelijke en grappige jongemannen. Naar ze kijken bij de voorbereiding. Ieder doet dat weer anders. De één gaat juist lawaai maken om in z’n goede optreedenergie te komen. De ander zet zichzelf op de spaarbrander om daarna op het podium uit te pakken. Het omkleden. Het strijken van een overhemd. En vaak en veel het inmiddels onvermijdelijke gepriegel op de i-phones en blackberry’s. Ondanks een lichte stoelgangbevorderende spanning kon ik relaxed op hun ervaring en energie meesurfen. Niet verantwoordelijk zijn voor een avondvullend verhaal maar lekker als derde act van de avond vijftien minuten van je sterkste materiaal doen.

Een avondje redelijk-zeker-weten was een welkome afwisseling van het zoekproces waar ik met mijn Hoogseizoen try-outs inzit. Het is heerlijk om materiaal te doen dat je na honderdtachtig voorstellingen helemaal hebt uitgekristalliseerd. Waarvan je de kracht kent. Waarvan je weet: het is goed. Als ze hier niet lachen, krijg ik ze daar wel los.

Niet zoeken, maar als een goede tennisser die bal met een ferme klap die zaal inslaan en met plezier en effect steeds terugspelen.

Mijn collega’s waren dik tien jaar jonger. Het publiek, dat voor de Comedytrain kwam,  was zeker veel jonger dan wat er gemiddeld bij mijn optredens zit.

Maar met een paar aanpassingen bleef ik overeind tussen de energiebommen die mij omringden. Na afloop samen een biertje in de bar en dik tevreden weer naar Amsterdam terug. Komende weken nog twee avonden met de Comedytrain Jubileumtour mee. Elke avond met een andere samenstelling collega’s. Ik zie er naar uit.