04 12 10

Een sneeuwstorm!!!

Ik trek mijn ochtendjas nog wat vaster om mijn lijf en bekijk zorgelijk de vlokkenjacht.

Vanavond naar Heemstede. Normaal geen wereldreis. Maar met de arrenslee wordt het toch een endje trekken en mijn paarden hebben nog geen winterhoeven.

Tijdens mijn i-phone ochtendwandeling langs alle hyves, twitter en facebook apps lees ik ook nog geen HOERA-WE-MOGEN-WEER-DAAR-EN-DAAR-OPTREDEN!!! berichten van mijn immer positieve collega’s. Blijkbaar hebben zij ook even geen antwoord op de te verwachten stapvoets tocht over de A1 tot en met A76.

Niets zal mij tegenhouden om Heemstede vanavond te bereiken. Maar het wordt een uitdaging. Een keer heb ik maar een voorstelling niet gehaald door de weersomstandigheden. Dat jaar vielen de buien zo plaatselijk dat het hele land gewoon lekker door kon rijden maar er Spartaanse berichten kwamen van kleine gebieden waar de sneeuw als een klont was gevallen en mensen uren vast stonden. Zo heb ik dus vijf uur in een file van vijftig kilometer vast gestaan voor Zwolle en kwam ik pas om half tien s avonds in het theater aan. Publiek al naar huis. Voor niets het decor opgebouwd en weer afgebroken. Technici en muzikanten die een uur eerder van huis waren gegaan en onderweg geen vlok hadden gezien zaten al aan de drank in een hotel in Stadskanaal. In het donker heeft een gemeentelijke sneeuwschuiver mij naar Stadskanaal gebracht om dan in ieder geval daar de volgende dag op tijd te zijn.

Vandaag zou ik het kunnen lopen. Dus Heemstede hoeft niet te vrezen.

En hoewel ik heel graag met dit weer thuis op de bank zou kunnen blijven zitten is het vooruitzicht om vanavond weer te spelen aantrekkelijker.

Vooral omdat ik allemaal nieuwe ideeën heb gekregen door het gesprek met Ruut.

Gister was mijn regisseur Ruut Weissman voor het eerst bij de voorstelling.

Ik heb heel erg uitgekeken naar zijn komst.

Ik ben er echt aan toe om wat structuur in de improvisaties aan te brengen.

Het is wel zo’n beetje duidelijk wat er aan materiaal ligt. Waar mensen gaan lachen. Waar de ontroering klopt. Het publiek is al blij. Maar mijn maatstaven liggen hoog.

Het moet niet goed. Het moet kei goed. Mijn best. En daar heb ik nu echt hulp bij nodig.

Het was fijn om na al die maanden Ruut na de show weer op de bank te zien zitten in de kleedkamer en zijn gedachten te horen over wat er nu als ruw materiaal staat. Het voelde als thuis komen na een lange barre sneeuwwandeling. Ook al legt hij de vinger op de zwakke plekken. Het is goed om zo te kunnen vertrouwen op iemands inzicht en talent. Ik zal tijdelijk wat zekerheden moeten inleveren in de zoektocht naar de denkfouten, door het snoeien van overtollig materiaal of het strakker zetten van zinnetjes. Maar ik weet dat de helderheid me weer een nieuwe bodem zal geven om verder te komen.

Inmiddels is het opgehouden met sneeuwen. De zon komt door. De wereld is stralend en wit. Ik kijk op de klok. Nog een uur voordat ik naar Heemstede afreis.

Ik ga kijken of ik ergens loslopende kindjes kan vinden die samen met mij een sneeuwpop willen maken.