Columns in Blog

Bijna 12 februari!

Heb je wel eens na lang douchen in de spiegel van de badkamer naar jezelf gekeken? Niets te zien toch? Ja de vage kleurcontouren in een dikke mist. Daar is ongeveer je haar, daar ongeveer je ogen. Maar er is geen detail meer te zien. Je raakt niet in paniek. Je twijfelt niet aan je zicht. Je weet dat je hoofd niet opeens is verdwenen, vervangen door een mist wolk. Je snapt wat er gaande is: de spiegel is beslagen. Meer niet. Met een ferme zwiep van je handdoek over het glas kijk je jezelf even helder recht in de ogen. Al beslaat het meteen weer. Het is er. Alles in orde.

Lees verder...

MAESTRO terugblik

Zoooooo, vandaag heb ik eindelijk eens de ladder gepakt en ben ik van mijn roze wolk nedergedaald om weer aan het echte werk te beginnen; een nieuwe show maken. Trots kijk ik naar het prachtige houten kistje met de gouden baton. De dirigeerstok, gewonnen in het fantastische programma Maestro. Weken ben ik overal aangesproken door mensen die enthousiast riepen dat ze zo genoten hadden van Maestro. Ze hadden gelachen, waren ontroerd geweest. En natuurlijk feliciteerden ze mij. Bijna iedereen die mij aansprak vond het jammer dat het voorbij was omdat ze er elke week voor gingen zitten. Mensen die er voor thuis bleven. Maestro heeft ongelooflijk veel mensen blij gemaakt. Hun blij werd mijn blij.

Lees verder...

Achteraf weet je alles van te voren

T is weer zover. 
Ik heb achteraf weer eens iets van te voren geweten.
Zo vaak gebeurt het me dat de feiten voor mijn neus liggen maar ik ze niet zie.
Nou ja, ik zie ze wel maar ik knup ze niet aan elkaar.
Achteraf is het soms bijna alsof die losse feitjes naar elkaar wijzen: kijk dan!
Maar ik leg ze als losse dingen zonder nadenken in mijn herinnermandje.




Lees verder...

Eerste stap

Ze staat in de knik van de dikke zachte leren hoekbank. Ze leunt met haar handjes op de zitting. Rechts in beeld zie ik twee voeten van een zittende man en twee uitgestoken handen. Ik start het filmpje in mijn i-phone nog niet. Diep van binnen borrelt een oerblij naar buiten die waarschijnlijk normaal bij oma’s hoort. Ik heb het filmpje nog niet gezien… maar ik weet: ik ga de eerste losse stapjes zien van het kleine meisje dat mij zeer dierbaar is.

Lees verder...

20 12 10

Als ik dan toch met mijn gipsen voet omhoog lig kan ik net zo goed er nog een blogje tegenaan gooien. Anders verdwijn ik weer in een nieuwe zak drop en het zoveelste spelletje freecell. Wat is het toch wonderlijk. Als ik nu niet op mijn kont de trap op en af zou moeten met de krukken tussen mijn tanden, als ik nu niet een half uur zou doen over ‘even naar het toilet’, als het omdraaien in bed nu geen grote organisatie zou vergen maar ik gewoon snel als altijd naar boven zou kunnen vliegen om mijn mobieltje dat boven afgaat nog op tijd op te nemen zou ik geen enkele behoefte hebben om de deur uit te gaan. De zon schijnt, de wereld is nog overwegend mooi wit en weer redelijk begaanbaar. Het is buiten dus prachtig, maar ik zou, als ik in mijn gewone doen zou zijn, alleen een pot thee zetten, uitstellen wat er uit te stellen is en lekker warm binnen blijven om naar mij-te-koud-buiten te kijken. Als je alles kan, doe je vaak niets.

Lees verder...