Flipperkast

Ik ben mijn hele leven jaloers geweest op mensen die met daglicht in hun hart geboren zijn. Daglichtmensen nemen het leven zoals het komt. Ze hebben een heerlijke verhouding met genieten en dragen tegenslag lankmoedig. Zelfs onder hoge druk blijven ze nog lachen om zichzelf. Ze raken zelden in de rode cijfers door andermans problemen. Ze ontspannen zich door een potje tennis of een middag tuinieren. Hun pieken zijn niet zo hoog, maar daardoor hun dalen ook niet zo diep.

Lees verder...

Inner beauty

'Ware schoonheid komt van binnenuit!'  Ik hang op de bank, zap langs Oprah en zie een zoek-jezelf-boekenschrijver met deze tekst inpraten op een paar
ongelooflijk lelijke vrouwen met aardappelhoofd, vetschort, kraterhuid of
slierthaar. De kansloos gekreukelde dames knikken bleekjes in een goedbedoelde poging de beste man gelijk te geven. Maar zij weten uit ervaring dat je het kunt vergeten als je tanden in vier windrichtingen groeien, je borsten op je tenen hangen en je kont net aan op twee vliegtuigstoelen past. Al heb je een hart van goud, een groot organisatorisch talent en een scherpe geest die moeiteloos een complete vergadering executive gelul aan flinters kan snijden: If you aint got the looks you aint gonna get the job! Pech gehad. 
De geluksgoeroe bij Oprah is een eikel en een oplichter. Zijn eigen kop is zo strak getrokken dat de strikken van zijn facelift bijna achter zijn oren
vandaan ploppen. Het geïmplanteerde hoofdhaar is drie tinten zwarter dan zijn oorspronkelijke vetgrijze hoofdbegroeiing en die stralend witte, rechte voortanden geloof ik ook niet. Het kwijl van het slijmen druipt van zijn kin af. Hij moet toch wat om die onzinboekjes van hem te verkopen. Een van de dames op de bank begint te huilen en de engerd roept : 'It's time to free your inner beauty!' Ja ja ja! knikt Oprah, die waarschijnlijk twintig procent van de omzet van het boek krijgt. Iedereen in het publiek klapt dolenthousiast, als idioten die zojuist de wederopstanding van een lamme  hebben bijgewoond. Bedankt lelijke dames dat we u mochten gebruiken voor de kijkcijfers. En dan nu over naar de reclame.
Schoonheid is toeval. Je ouders klutsen tijdens de daad wat genen door elkaar, uit dat mengsel wordt jouw lijf opgebouwd en daar moet je het dan maar mee doen. Bij sommigen komt die inner beauty alleen na flink wat hak en breekwerk naar buiten. Als wij ooit op de voorpagina van een tijdschrift willen stralen zit er voor velen van ons niets anders op dan ons te laten overrijden door een stoomwals en opnieuw uit te laten deuken. Net als in dat gruwelijke Belgische TV programma: extreme make over. Vrijwillige marteling. Ik mis geen aflevering. Never say never, maar als ooit mijn voorhoofd over mijn ogen zakt denk ik niet dat ik die moed heb om zo onder het mes te gaan voor mijn uiterlijk.. Ik vind mijn wenkbrauwen epileren mijn absolute pijngrens voor schoonheid.
Het uiterlijk onderhouden is een enorm gedoe. Dat sporten kan ik nog wel
opbrengen. Maar mijn hersenen blokkeren als ik bij de warenhuizen al die
make-up zie. Elk seizoen gaan hordes tijdschriftenlezeressen opgewonden opzoek naar de nieuwste oogschaduw kleuren. Al mijn vriendinnen hebben een lippenstift en een spiegeltje in hun handtas. Ik heb een Zwitsers zakmes.
Lippenstift op mijn lippen ziet eruit als een streep kersenlimonade in een
vlaflip. Het enige waar ik laatst ingetuind ben is een schofterig dure
verzorgingslijn voor de 'rijpere huid'. Honderd vijftig euro voor een
vochtinbrengende crème! En ik geloof er zelfs geen donder van. Als je huid
vocht zou kunnen opnemen zou je tijdens een fietstocht door de regen toch
opzwellen als  een spons en bij thuiskomst, net als je plu, een uurtje in een emmertje in de hal moeten uitlekken? Maar ja, die lieve meneer in de
parfumerie was zo charmant en complimenteus en ik had net even een dipje.
Veel vrouwen hebben eigenlijk niets te klagen, maar toch is het heerlijk om te doen. Met een groep vriendinnen in een café, samen om de tafel, wijntje erbij, bakje nachos er naast en dan een uurtje lijfzeiken. Dit is te dik en dat te lang en dit moet steviger en dat moet met meer krul of juist minder? Na drie glazen springt er dan altijd iemand op om het gezelschap tussen duimen en wijsvingers de ondraaglijk vette buikplooi te laten zien. Om snel honend te worden afgetroefd door een andere vriendin die midden in het café haar rok optilt en vol afschuw haar cellulitis dijen toont. Een genoeglijk afgrijzen en iedereen is weer blij. Niemand van het lijfzeikgroepje heeft wat ze wil. We willen wat we niet hebben. Misschien kunnen we een landelijke ruildag van lichaamsonderdelen houden. Ik bied  dan mijn 75F cup aan in ruil voor een bescheiden B-tje. Krijg je mijn sportschool abonnement er gratis bij.

 

Lees verder...

De dorpsband

Opeens valt het me op dat ik al een week nergens over ben gestruikeld. Alles wat normaal voor mijn gehaaste voeten springt, lijkt te zijn verdwenen. Het kastdeurtje dat altijd klemt, gaat nu zonder morren open. Al een paar dagen is er niets zoek, de kleding springt vanzelf weer terug op de hangertjes, er zit geen theelepeltje klem in het afwasmachinemandje. Er hangt in mijn huis een merkwaardige rust. Alsof de spullen hun adem inhouden en mijn blik ontwijken. Alsof ze proberen onzichtbaar te zijn.

Lees verder...

Geadopteerde oma

Dit moet een land van reuzen zijn… Het ontbijt dat in het café voor mijn neus gezet wordt, heeft absurde afmetingen. Als ik dit bord leeg krijg hoef ik tot mijn verjaardag in december niet meer te eten. Ik ben voor het eerst van mijn leven in Amerika, en toch komt het mij allemaal bekend voor. Blijkbaar door de eindeloze hoeveelheden Amerikaanse films en tv-series die ik heb gezien. Alleen is de werkelijkheid hier drie maten groter dan ik dacht, alsof alles een uur langer in de oven heeft gestaan dan bij ons: de auto’s, de wegen, de winkels, de huizen… Alles is hier XXL, dus ook mijn ontbijt.

Lees verder...

Wilde strepen oranje

Ik mag met een groepje minder of meer Bekende Nederlanders een dag schilderen voor het goede doel onder leiding van kunstschilder Gerdine Duijsens. De kunstwerken die wij gaan maken zullen later geveild worden. Er staan witte doeken klaar, er lopen visagistes, fotografen en er is zelfs een cameraploeg. In de uitnodiging was gevraagd of ik, in verband met de foto, kleding wilde meenemen die bij het schilderij zou passen… Hoezo creatieve vrijheid? Ik had mij het uur zwoegen voor de spiegel kunnen besparen, want we krijgen een lange plastic kliederjas aan en we kunnen beginnen.

Lees verder...

Het Medium

Ik sta op een feestje en betrap mij erop dat ik vreselijk mijn best sta te doen om leuk over te komen op een prettige eind-dertiger. Natuurlijk zijn Lief en ik al twintig jaar onafscheidelijk, maar de slet in mij is altijd opzoek naar de perfecte reserveverkering, bang om ooit alleen achter te blijven. Mijn gesprekspartner ziet er ongelooflijk lekker uit, ruikt heerlijk en is knap met een beetje grijs bij de slapen. De motor van de lust wordt gestart en snort onderhuids. Ik glimlach mysterieus en houd mijn eigen woordenvloed binnen de dijken, een man luistert over het algemeen liever naar zichzelf. Hij praat, maar ik hoor niet echt wat hij vertelt. Mijn ogen scannen onopvallend zijn contouren en motoriek. Alles dik in orde. Hij drinkt van zijn rosé en pakt af en toe met zijn lange, slanke vingers een Japans nootje uit de schaal en steekt het tussen zijn volle lippen. Ik ben een plasje, overgeleverd aan mijn wilde fantasieën. Dan dringt langzaam zijn stem tot mij door. Ik hoop op Spaanse liefdesgedichten in mijn oor, maar hij praat met die goddelijke mond over de dood en het hiernamaals. AU, blijkbaar inspireert mijn decolleté inmiddels tot gedachten over het naderende einde. Dat was ooit wel anders. Hij ontvouwt zonder met zijn ogen te knipperen zijn visie: ‘Als je overleden bent kom je in een soort kamer en daar krijg je de Cd-rom van je leven te zien waar je doorheen kunt browsen. Je kunt zo als het ware feedback krijgen op je eigen handelen in het leven dat je zojuist achterliet. Maar je kunt bijvoorbeeld ook inzoomen op hoe jouw daden op anderen zijn overgekomen. Vervolgens kies je op basis van dat onderzoek de lessen in je volgende leven en meld je je weer als het ware bij de reïncarnatiebalie’. Met een ferme zwiep word ik uit mijn lustige dromenland gedonderd. Geen grotere turnoff dan een knappe vent met een spiribabbel. Ik mompel iets over tampons, verontschuldig mij en vlucht naar het toilet.

Lees verder...