Clutter

Met diepe kringen onder mijn ogen maar intens gelukkig sta ik over een handwas gebogen. De Italiaanse wit linnen gordijnen die zo geel zagen als mijn kanarie duw ik liefdevol in een bleekspulletje. De vroege lentezomerzon straalt en laat de merel op de schoorsteen fluiten. Het is kwart voor zes in de ochtend. En ik sta met mn handen in een sopje. Ben ik krankzinnig geworden? Zes keer in de week speel ik tot elf uur s avonds ergens in het land in een musical en lig nooit voor een uur in mn bed. En toch spring ik al weken bij het eerste zonlicht in mn sloffen, blij als een boerin die de kippen gaat voeren. Lief draait zich steeds bezorgd doch berustend weer om in bed en wacht de instorting af.

Lees verder...

Opvouwbaar bejaardentehuis

De lente kwam veel te vroeg. Ik had nog te weinig kou geleden. Januari en Februari hadden te weinig deprimerend leigrijze dagen gehad. Er brandde nog geen lang opgebouwd verlangen in mijn hart naar licht en zon en opnieuw beginnen. Alsof geluk alleen na lang lijden verdiend mag worden. Maar de natuur trekt zich niets aan van kalenderdata: zon is zon, en zon betekent bloeien en nesten maken. Dus spatten de tulpen een maand te vroeg de grond uit en heeft de merel zijn veren afgestoft en zit luid fluitend weer op de schoorsteen. Lente!

Lees verder...