20 12 10

Als ik dan toch met mijn gipsen voet omhoog lig kan ik net zo goed er nog een blogje tegenaan gooien. Anders verdwijn ik weer in een nieuwe zak drop en het zoveelste spelletje freecell. Wat is het toch wonderlijk. Als ik nu niet op mijn kont de trap op en af zou moeten met de krukken tussen mijn tanden, als ik nu niet een half uur zou doen over ‘even naar het toilet’, als het omdraaien in bed nu geen grote organisatie zou vergen maar ik gewoon snel als altijd naar boven zou kunnen vliegen om mijn mobieltje dat boven afgaat nog op tijd op te nemen zou ik geen enkele behoefte hebben om de deur uit te gaan. De zon schijnt, de wereld is nog overwegend mooi wit en weer redelijk begaanbaar. Het is buiten dus prachtig, maar ik zou, als ik in mijn gewone doen zou zijn, alleen een pot thee zetten, uitstellen wat er uit te stellen is en lekker warm binnen blijven om naar mij-te-koud-buiten te kijken. Als je alles kan, doe je vaak niets.

Lees verder...